Pekatari bihurtu ginen,
Izaren itzalpean.
Alkoholak bainatzen zituen gure burmuinak
Eta gorputzek, ihes egiten zuten
Zentzua zuen guztitik.
Ezpainen jolasa
Mihiarena bihurtu zen.
Amets gozo bat izan zen dena,
Zoriontsu izan ginen une batez.
Lurreko egur barnizatua
Estaltzen joan ziren,
Pixkanaka,
Gure kotoizko jantziak.
Eta erdi biluzik,
Lo hartu nuen zure besoetan.
Bi gorputz,
Itsatsita.
Baina eguzkiak pertsianak zulatu zituen,
Apurka,
Eta iratzarri ginen,
Ezpain jokoan.
Eta erdi biluzik,
Esnatu nintzen zure besoetan.
Bi gorputz,
Itsatsita.
Gaur, oraindik,
Zure tanga beltza
Gogoratzen dut
Oheratzen naizen bakoitzean
Iruzkinak
Bi motako gizakiak daude:
Beti arrazoia dutela uste eta ixiltzen ez direnak,
Eta gainerakoak.
Gainerakoak, ordea, oso gutxi dira.
Iruzkin 1
Iritsiko da eguna,
Txorien kantuz argituko ez dena.
Ekialdetik eguzkirik aterako ez dena.
Elkarri “egunon” esango ez dioguna.
Iritsiko da eguna,
Bazkalondorik egongo ez dena.
Elkarrekin hitz egingo ez duguna.
Ipuinik buruz ikasiko ez duguna.
Iritsiko da eguna,
Gurasoak haurren bila eskolara joango ez direna.
Eta haurrak elkarrekin jolastuko ez direna.
Lagunak zer diren ahaztuko duguna.
Iritsiko da eguna,
Bikoteek muxurik emango ez dutena.
Bezperako parranda existituko ez dena.
Gaurik ez duena.
Musika, zarata bihurtuko da.
Gizakia, errobot.
Mendiak, errepide.
Herriak, hiri.
Natura, kutsadura.
Baserriak, pisu erraldoiak.
Lanak izango ditugu ilusioa, poza,
Zer diren gogoratzeko.
Lana bihurtuko da ilusio bakar.
Eta agian bakarren bat,
Orduan gogoratuko da,
Garai zaharretan aipatzen zuten
Ongizate hitzaz.
Iruzkin 1
Edonon eta edonoiz
zure usaina nabaritzen dut.
Bazkaltzeko babarrunetan,
etxe ondoko errepideko kotxeek botatzen duten kean,
lokaleko tabako usainean,
eta frantseseko irakaslearen kolonian.
Zure usaina usaintzen dut, nahi gabe ere,
eta ez da gauzek usaina galdu dutelako…
Iruzkin 1
