Ahmed
Ahmedek ez du lagunik. Klaseetara joaten da eta bazkaltzeko zerbait jan ostean arratsaldea ordenagailuaren aurrean igarotzen du. Ordenagailuak errespetatu egiten du: berak agindutakoa bete eta arparik ez jo.
Gaur goizean eskolara eguzkitako betaurreko moderno batzuekin sartu da Ahmed.
- Oh, Ahmed, you have very beautiful glasses- esan dio isilik egon ezin duen klaseko oilarrak.
Ahmedek burua jaitsi du. Bera ez da halakoa. Ez da besteak bezalakoa.
Kalean topatzean ere, juxtu juxtuko agurra botako dizu. Eta jendeak ixila eta ezatsegina dela esango dizu.
Niri, ordea, gustatzen zait.
Denok ditugu mamuak gure barnean. Behin batek esan zidan:
- Aizak, nirekin edozertaz hitz egin dezakek, politikaz izan ezik.
Edo heriotzaz edo sexuaz edo edozertaz.
Nik, horiei deitzen diet mamu.
Gizakiak hori egiteko joera du. Nire amonarekin ez hitz egin sexuaz. Behin esan zioten hori pekatu zela eta hortik aurrera mamu bat gehiago du barnean.
Pertsonak sailkatzea ere modan dago. Lagun batek esaten badizu halako hura harroa dela, zuk bere iritzia zure egiten duzu automatikoki eta ezagutu gabe badakizu harroa dela. Mamu bat gehiago barnean.
Eta ikusten baduzu norbait gustuko ez duzun zerbait egiten, segituan sailkatuko duzu. “Horrekin ibiltzea txorakeria litzateke”. Ez dugu pertsona gehiago ezagutzeko nahirik izaten. Nork ez du inoiz txoroarena egin?
Baina ez, ahoberoegiak gara, eta arrazoi gabekoak. Mamuak ditugu barnean eta mamuekin bizitzera ohituta gaude.
Eta norbait balego, kasualitatez, mamurik ez duena, benetan zoriontsu litzateke.
