Idazten dut:
amorrua askatzeko,
poza adierazteko,
maitasuna,
ametsak,
sentsazio bat,
interesantearena egiteko,
nire burua engainatzeko,
aspertzen naizenean,
sariek tentatzen nautelako (materialismoak, denak bezala…),
joana nagoelako,
txoroa naizelako…
berdin dit.
Baina idazten dut, eta hori da garrantzitsua. Izan ona, izan txarra. Gizarte honek duen akats nabarmen bat da gizakia irenstea, bere barrurantz begiratzean itsutzea, sarean harrapatzen gaitu, hatzaparretan, kartzelaratzen gaitu. Eta idazteak, une batez behitzat, bizitza beste perspektiba batetik ikusten laguntzen du. Une batez bada behintzat. Oso gauza ederrak idatz ditzakezu eta gero errealitatean ez horrela jokatu. Baina idazten ari dena lasai dago, barnera begiratzen du eta esaten du: ea gaurkoan zer esaten didan barneak. Eta berarentzat gorde beharrean, idatzi egiten du. Gizartea domatzeko modua izan daiteke.
Horregatik, idatzi, beldurrik gabe, edozertaz.
Eta bitartean pentsatu, gizarte mamuaren atzaparretatik ihes egitea lortu duen zortedun apurretako bat zarela, biziraule bat.
Iruzkin 1
Denok ditugu mamuak gure barnean. Behin batek esan zidan:
- Aizak, nirekin edozertaz hitz egin dezakek, politikaz izan ezik.
Edo heriotzaz edo sexuaz edo edozertaz.
Nik, horiei deitzen diet mamu.
Gizakiak hori egiteko joera du. Nire amonarekin ez hitz egin sexuaz. Behin esan zioten hori pekatu zela eta hortik aurrera mamu bat gehiago du barnean.
Pertsonak sailkatzea ere modan dago. Lagun batek esaten badizu halako hura harroa dela, zuk bere iritzia zure egiten duzu automatikoki eta ezagutu gabe badakizu harroa dela. Mamu bat gehiago barnean.
Eta ikusten baduzu norbait gustuko ez duzun zerbait egiten, segituan sailkatuko duzu. “Horrekin ibiltzea txorakeria litzateke”. Ez dugu pertsona gehiago ezagutzeko nahirik izaten. Nork ez du inoiz txoroarena egin?
Baina ez, ahoberoegiak gara, eta arrazoi gabekoak. Mamuak ditugu barnean eta mamuekin bizitzera ohituta gaude.
Eta norbait balego, kasualitatez, mamurik ez duena, benetan zoriontsu litzateke.