Kobratzailearena
Kobratzeari utzi zenion behin,
eta nik,
nik zure ahotsa entzuten dut
kartera irekitzen dudan bakoitzean.
Zorrak kitatuko ditut baina,
gaxuak zu eta zutarrak.
Egozentrikoarena
Gaua da, euri tantek pertsiana zulatu nahi dute eta Mick bere logelan dago.
Gauza material den orori heltzen dio: kitarra hartu du-hiru akorde jo eta utzi egin du-, musika entzuten hasi da- kanta erdian itzali du-, liburu bati ekin dio- baina ezin ditu lau hitz jarraian irakurri…
Eta azkenik ordenagailua ireki eta bere buruaz idazten hasten da.
Orain ohartzen da zein egozentrikoa den.
Zeharka
Zeharka hitz egin bazenidan, ez nizun ulertu.
Ez bazenidan zeharka hitz egin, ulertu nizun.
Kontua da zeharka hitz egin zenidan ala ez.
Zoriontsu
Ez dut sortu
Poemarik ederrena.
Ezta sortuko ere.
Ez dut eman
Barruan dudan onena.
Ezta emango ere.
Ez naiz
Irabazlea.
Ezta izango ere.
Ni,
Ez nintzen jaio
Onena izateko.
Baina,
Abesti batek
Malko bat lapur diezadake.
Muxu batek, beste bat.
Hitz batek, irri bat.
Eta zoriontsu naiz.
Hau ez da literatur lehiaketa bat
Gaur ez dut idatziko
Bakardadea dudala lagunik onena.
Ez dut idatziko arrain haundiak txikia jaten duela.
Ezta gorroto bihurtu dela hasierako maitasuna.
Idatz nezake,
Alkoholetan itotzen ari naizela neskak utzi nauelako.
Nire amona hil dela.
Edota herriko apaiza fedea eta emakumeen artean
Hautua egin ezinda dabilela.
Hitz ederrez idatziko nituzke horiek,
Estoldak aipatuz,
Kaioak ere ez leudeke gaizki.
Malkoak, muxuak eta potolokeriak.
Baina ez,
Ez dut horietaz idatziko,
Ostolaza ez delako Literatur Lehiaketa bat,
Ostolaza sariak ez direlako existitzen,
Eta hemen,
Idatz dezakedalako
Nire bizilagunaz,
Aitonaren katuez
Edota zutaz.
Bi gorputz
Pekatari bihurtu ginen,
Izaren itzalpean.
Alkoholak bainatzen zituen gure burmuinak
Eta gorputzek, ihes egiten zuten
Zentzua zuen guztitik.
Ezpainen jolasa
Mihiarena bihurtu zen.
Amets gozo bat izan zen dena,
Zoriontsu izan ginen une batez.
Lurreko egur barnizatua
Estaltzen joan ziren,
Pixkanaka,
Gure kotoizko jantziak.
Eta erdi biluzik,
Lo hartu nuen zure besoetan.
Bi gorputz,
Itsatsita.
Baina eguzkiak pertsianak zulatu zituen,
Apurka,
Eta iratzarri ginen,
Ezpain jokoan.
Eta erdi biluzik,
Esnatu nintzen zure besoetan.
Bi gorputz,
Itsatsita.
Gaur, oraindik,
Zure tanga beltza
Gogoratzen dut
Oheratzen naizen bakoitzean
2 mota
Bi motako gizakiak daude:
Beti arrazoia dutela uste eta ixiltzen ez direnak,
Eta gainerakoak.
Gainerakoak, ordea, oso gutxi dira.
Beltza da geroa
Iritsiko da eguna,
Txorien kantuz argituko ez dena.
Ekialdetik eguzkirik aterako ez dena.
Elkarri “egunon” esango ez dioguna.
Iritsiko da eguna,
Bazkalondorik egongo ez dena.
Elkarrekin hitz egingo ez duguna.
Ipuinik buruz ikasiko ez duguna.
Iritsiko da eguna,
Gurasoak haurren bila eskolara joango ez direna.
Eta haurrak elkarrekin jolastuko ez direna.
Lagunak zer diren ahaztuko duguna.
Iritsiko da eguna,
Bikoteek muxurik emango ez dutena.
Bezperako parranda existituko ez dena.
Gaurik ez duena.
Musika, zarata bihurtuko da.
Gizakia, errobot.
Mendiak, errepide.
Herriak, hiri.
Natura, kutsadura.
Baserriak, pisu erraldoiak.
Lanak izango ditugu ilusioa, poza,
Zer diren gogoratzeko.
Lana bihurtuko da ilusio bakar.
Eta agian bakarren bat,
Orduan gogoratuko da,
Garai zaharretan aipatzen zuten
Ongizate hitzaz.
Paradisua
Askotan esaten didazu,
ez garela gu mundu hau aldatuko dugunak.
Ongi dagoela amets egitea,
baina hankak lurrean eduki behar direla.
Baina nik, halere,
oherakoan,
izarei gehiegitan itauntzen diet
zer litzateken paradisua.
Zuk askotan diozu, ezetz,
hitz egitea eta lasai egotea
umekeriak direla.
Ekintzak direla aurrerapena.
Baina nik, halere,
oherakoan,
izarei gehiegitan itauntzen diet
zer litzateken paradisua.
Zuk lan asko egiten duzu,
eta esaten,
bizitzari zentzua lanak ematen diola.
Hamaika aldiz esaten.
Baina nik,
oherakoan,
izarei paradisua nolakoa litzatekeen
galdetzen jarraituko dut.
Zure usaina
Edonon eta edonoiz
zure usaina nabaritzen dut.
Bazkaltzeko babarrunetan,
etxe ondoko errepideko kotxeek botatzen duten kean,
lokaleko tabako usainean,
eta frantseseko irakaslearen kolonian.
Zure usaina usaintzen dut, nahi gabe ere,
eta ez da gauzek usaina galdu dutelako…
« Aurreko orrialdea Project-Id-Version: wpmu-eu-0.2
Report-Msgid-Bugs-To:
POT-Creation-Date: 2006-11-24 00:05+0100
PO-Revision-Date: 2007-02-02 20:03+0100
Last-Translator: Jokin Lacalle